แม่ได้ยินแบบนั้นน้ำตาคนแม่ อยากจะเจ็บแทนลูกเสียเหลือเกิน ทำไมต้องเกิดกับลูกเราด้วยฟองทำหน้าที่เป็นคนดูแลแม่อีกคน

ทั้งๆที่ตัวเองก็อ่อนแอพอกัน ไม่มีใครทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้
แล้วปอยล่ะถ้าตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าตัวเองเป็นอะไรจะรับได้ไหม เธอจะรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้หรือป่าว

ปอยค่อยๆพยายามลืมตา แต่ก็ต้องใช้เวลาอยู่นานกว่าจะปรับให้เข้ากับแสงสีขาว สว่างจ้า ทำไมรู้สึกปวดท้องอีกแล้วนะ แต่คราวนี้กับรู้สึกเจ็บแปลบๆเวลาขยับตัว เธอมองไปรอบๆ มืออุ่นๆที่กุมมือเธออยู่ ฟอง นี่ฟองยังอยู่กับเธอใช่ไหมเธอไม่ได้ฝันไปนะ ปอยค่อยๆเอื้อมมือไปจับมือเรียวงามของฟองเธอรักผู้หญิงคนนี้เหลือเกินเธอคงทำใจไม่ได้ถ้าต้องจากฟองไปอีก

“ปอย......ตื่นแล้วหรอค่ะเป็นยังไงบ้างเจ็บไหมเดี๋ยวฟองไปตามหมอให้นะค่ะ”
ฟองรีบลุกและออกไปตามคุณหมอมาดูอาการปอยหลังจากที่ปอยหลับไปถึง 1 วันเต็มๆ
หมอเข้ามาตรวจดูอาการเบื้องต้น ไม่พบอาการแทรกซ้อนอะไรแต่ก็ต้องดูอาการไปเรื่อยๆ
“เป็นไงบ้างค่ะที่รักเจ็บมากไหม”
ฟองเดินเข้าไปโอบปอยอย่างทะนุถนอม ไม่อยากให้ปอยต้องรับรู้เลยว่าเธอกำลังเจอโรคร้ายเข้ามาทำลายอนาคตของเธอ
“ตอนนี้ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วค่ะ แต่ตอนแรกอ่ะเจ็บมากเลยคุณหมอบอกหรือยังค่ะว่าปอยเป็นอะไรกันแน่อ่ะ ปอยจะได้รักษาถูก ไม่อยากปวดท้องแบบนั้นแล้ว”
ฟองไม่ตอบอะไรได้แต่กระชับกอดให้แน่นขึ้น เธอกลัวว่าปอยจะรับไม่ได้และยอมแพ้กับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่อยากให้ปอยอ่อนแออีกเลย
“เป็นไงบ้างลูก แม่เป็นห่วงหนูมากเลยรู้ไหมปอย”
แม่รีบเข้ามากอดปลอบลูกสาว น้ำตาทั้งแม่และลูก ต่างเป็นภาพที่น่าสงสารเหลือเกิน แม่เองก็คงรู้ว่าปอยต้องอยู่บนโลกใบนี้ได้เพียงไม่นาน และยิ่งปอยไม่ยอมสู้กับมันแล้วล่ะก็มันยิ่งจะทำให้ปอยยิ่งอ่อนแอมากกว่าเดิมซะอีก
“ปอยต้องดูแลตัวเองดีดีนะลูกแล้วนี่กินอะไรหรือยัง”
“ทานแล้วค่ะแม่ฟองป้อนข้าวต้มปอยแล้วล่ะแม่ไม่ต้องห่วงนะค่ะมีฟองดูแลทั้งคน”
“เกรงใจฟองบ้างสิลูก จะให้เค้ามาดูแลตลอดได้ยังไงฟองเค้าก็ต้องทำงานของเค้านะลูกฟองเหนื่อยแย่เลยต้องมาดูแลยายตัวยุ่งเนี่ย”
“ไม่เป็นไรค่ะแม่ฟองอยากดูแลปอยไม่เหนื่อยหลอกค่ะแม้ว่าจะยุ่งไปสักหน่อย”
“แหมเข้าข้างกันเลยนะใช่สิพวกเดี่ยวกันเลยรุมปอยหรอ งอนแล้ว”
รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าของปอย เธอยังดูสดใสเสมอ
“ปอยอยากกลับบ้านแล้วอ่ะค่ะฟองเมื่อไหร่หมอจะให้กลับค่ะปอยหายแล้วนะ”
“ใจร้อนจังถ้ากลับแล้วมันปวดท้องขึ้นมาอีกล่ะค่ะจะทำไง”
“ปอยหายแล้วค่ะนี่ไงแข็งแรงแล้วเห็นไหมค่ะ”
ปอยพูดพลางทำท่าเบ่งกล้ามโชว์ทำเอาฟองหลุดขำกับท่าทางของปอย
“ขำอะไรอ่ะเค้าแข็งแรงแล้วจริงๆนะ”
“รอให้หมอสั่งก่อนนะค่ะคนเก่งกินยาได้แล้วด้วย”
“ฟองค่ะขอบคุณนะค่ะที่มาดูแลปอย   ปอยรักฟองนะอย่าทิ้งปอยไปไหนอีกนะค่ะ”
ปอยพูดพลางโอบกอดเอวคนตัวสูงไว้
“ฟองไม่ทิ้งปอยหลอกค่ะเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะค่ะ”

.........................................................................................

“พรุ่งนี้หมอให้กลับไปพักผ่อนต่อที่บ้านนะครับแล้วมาตรวจตามที่หมอนัดทานยาตามที่หมอจัดให้ ถ้าเกิดมีอาการอะไรผิดปกรติให้รีบมารพ.นะครับ”
“ค่ะ....ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ”
“แล้วคุณแจ้งกับคนไข้หรือยังครับผมไม่อยากให้ปิดนะเพราะถ้าคนไข้รู้ที่หลังอาจจะอาการทรุดได้นะครับ ค่อยๆคุยกับคนไข้นะครับ”
“ค่ะดิฉันจะบอกเค้าเองค่ะ”

ฟองเดินกลับออกมาคิดมาตลอดว่าจะบอกกับปอยยังไงดีไม่ให้เธอตกใจมากเกินไป
“ที่รักค่ะเค้ามีข่าวดีจะบอกแหละ”
“อะไรหรอค่ะตัวเองจะขอเค้าแต่งงานหรอ”
“อันนั้นขอแม่ก่อนดีกว่าน......หมออนุญาติให้ตัวเองกลับบ้านแล้วนะค่ะแต่ว่าต้องมาพบหมอตามนัดอีกและก็ต้องกินยาตามที่หมอจัดให้ด้วยนะค่ะ”
“จริงหรอดีใจจังเลย จะได้ไปกินเหล้ากับยายส้มจี๊ดซะที”
“ไม่ได้นะ! ห้ามไปเด็ดขาดเลยนะค่ะ”
“ทำไมล่ะค่ะแผลเค้าก็หายแล้วนะค่ะดื่มนิดหน่อยเอง”
“ต่อไปนี้ปอยต้องดูแลสุขภาพตัวเองนะค่ะห้ามกินเหล้าอีก”
“ทำไมอ่ะ”
ปอยถามอย่างประหลาดใจก็ฟองไม่เคยดุเธอแบบนี้เลยทำไมต้องเครียดด้วยนะ

“ก็เพราะว่าปอยเป็น.....เออ.....เป็น.....”
“เป็นอะไรค่ะปอยยังไม่รู้เลยว่าปอยเป็นอะไรทำไมต้องผ่าตัดบอกปอยเถอะค่ะปอยรับได้นะ”
“ปอยต้องเข้มแข็งและสู้กับมันนะค่ะห้ามยอมแพ้นะฟองจะอยู่ข้างๆปอยเสมอนะค่ะ”
“ค่ะปอยเข้มแข็งจะตายไปไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆหลอกนะบอกมานะค่ะปอยจะได้ทำตัวถูก”
“ปอยค่ะปอยเป็นมะเร็งมดลูกแต่ว่าตอนนี้หมอตัดก้อนเนื้อร้ายออกไปแล้วนะปลอดภัยแล้วแต่ก็ต้องระวังไม่ให้มันลุกลามไปยังอวัยวะอื่นฟองถึงให้ปอยดูแลตัวเองไงค่ะเข้าใจหรือยังค่ะ”
ปอยพยายามยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่น้ำตาที่ไหลออกมามันฟ้องว่าเธอยังรับมันไม่ได้เลยทำไมต้องเกิดขึ้นกับเธอ เธอยังมีความฝัน เธอยังมีอนาคต ทำไมต้องเป็นเธอที่เจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้นะ
“เรื่องร้ายๆกำลังจะผ่านพ้นไปแล้วนะค่ะอย่าคิดมากนะรู้ไว้ว่ายังมีเค้าอยู่ข้างๆปอยนะค่ะเค้าจะอยู่เป็นกำลังใจให้ปอยสู้กับมันนะ เค้าจะไม่ทิ้งปอยไปไหนแล้วนะค่ะคนดีอย่าร้องไห้อีกเลยนะ”
ฟองพูดปลอบโยนปอยทั้งที่ตัวเองก็มีน้ำใสๆไหลรินจากดวงตาเช่นกันเธอเข้าใจว่าผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงต้องมารับรู้ว่าเธอต้องเจอกับเรื่องร้ายแรงแบบนี้ถ้าเป็นเธอก็คงรับไม่ได้เหมือนกัน
ฟองขับรถพาปอยมาส่งที่บ้าน ที่มีแม่คอยรอรับขวัญลูกสาวอยู่ที่บ้านพร้อมมกับอาหารจานโปรด
ตลอดทางที่กลับบ้าปอยได้แต่นั้งซึมจนฟองอดเป็นห่วงไม่ได้สาวน้อยที่เคยสดใส ร่าเริงหายไปไหนแล้ว เธอจะกลับมาสดใสอีกครั้งได้ไหม เธอคิดถึงสาวสดใสร่าเริงคนนั้นจังเลย

“ปอยค่ะอย่าคิดมากนะฟองเป็นห่วงนะค่ะ”
“ปอยกำลังคิดนะค่ะ   ว่าชีวิตที่เหลือปอยจะทำอะไรต่อไปให้เวลาทุกนาทีมีค่าที่สุด”
“รู้ไว้ว่าเวลาทุกนาทีนับจากนี้จะมีฟองอยู่ข้างๆปอยเสมอนะค่ะ”
ฟอมกุมมือปอยไว้เพื่อบอกให้รู้ว่าเธอพร้อมที่จะอยู่เคียงข้าง และพร้อมที่เดินไปกับเธอทุกๆทีนับจากนี้ตลอดไป

รถจอดดับเครื่องที่หน้าบ้านแม่รีบเดินออกมาหาลูกสาวอันเป็นที่รัก ปอยเห็นแม่ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เธอยังไม่ได้ทำหน้าที่ลูกที่ดีเลยเธอยังไม่ได้ตอบแทนพรคุณแม่ นับแต่ยี้ต่อไปเธอขอใช้เวลาที่เหลืออยู่เพื่อที่จะดูแลแม่ ตอบแทนสิ่งที่แม่เลี้ยงดูมา
“เป็นอะไรไปลูกร้องไห้ทำไมไม่ดีใจหรอได้กลับบ้านน่ะหรือว่าฟองแกล้งอะไรบอกแม่สิ”
“อิอิ...ใช่ค่ะแม่ฟองอ่ะแกล้งหนู”
ปอยยิ้มทั้งน้ำตาเป็นยิ้มแรกที่ฟองเห็น ตั้งแต่ปอยได้รู้เรื่องอาการป่วยของเธอ  แม่เดินนำให้สองสาวเข้าบ้านได้แล้วเพราะข้างนอกแดดแรงเอาการเลยที่เดี่ยว ปอยเดินตามแม่เข้ามาภายในบ้าน

“วันนี้แม่ทำกับข้าวที่หนูชอบทั้งนั้นเลยนะลูก วันนี้ต้องกินเยอะๆนะ”
“ค่ะแม่ปอยจะกินให้ท้องแตกตายเลย”
ปอยเดินเข้าไปโอบกอดแม่อย่างที่เธอไม่ค่อยได้ทำสักเท่าไหร่ เธอไม่รู้ว่าจะมีโอกาศกอดแม่แบบนี้
อีกไหม
 ทุกอย่างมันดูหดหู่ มันสิ้นหวัง หมดแล้วทุกอย่าง เธอไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตไปพร้อมๆกับโรคร้ายนี้ยัง เธอไม่รู้ว่าต้องเริ่มต้นยังไง เธอจะกลับไปทำงานได้อีกไหม เธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าถ้าเธอหลับตาลงในคืนนี้ เธอจะได้ตื้นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า ได้เห็นหน้าคนที่เธอรักอีกไหม เธอกลัวเหลือเกิน กลัวจะต้องจากคนที่เธอรักไปไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเลย

“ปอยค่ะนั้งคิดไรอยู่หรอขอเค้าคิดด้วยคนได้ป่าวค่ะ”
“รู้หรอว่าเค้าคิดไรอยู่จะมาคิดกับเค้าน่ะ”
“ก็เดาๆเอาอ่ะก็เค้าอยากช่วยคิดนี่ค่ะคิดคนเดี่ยวเหนื่อยนะให้เค้าช่วยเหอะนะ”
ฟองนั้งลงข้างๆปอย ไม่ต้องมีคำพูดใดๆขอให้ใจเราได้อยู่ใกล้ๆกันก็เพียงพอแล้ว ปอยเอียงคอซบบ่าของฟอง อยากจะหยุดเวลานี้ให้นานเท่าที่จะนานได้
“คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนเค้าได้ไหมค่ะ”
“ค่ะ”
เหมือนสิ่งที่ตามหามาแสนนาน วันนี้เราได้เจอกับสิ่งๆนั้นสิ่งที่มันขาดหายไปจากชีวิตเรา เมื่อเราหามันเจอแล้ว ก็ย่อมต้องการที่จะเก็บรักษาไว้ให้นานเท่านาน เหมือนกับที่ว่าเราเกิดมาเพื่อใครบางคน คนนั้นกำลังรอเราอยู่สักวันนึงต้องได้เจอและรู้ว่าเราเกิดมาเพื่อกันและกัน
“พรุ่งนี้ไปทะเลกันไหมค่ะ”
“ฟองไม่ทำงานหรอค่ะ”
“เค้าลาพักร้อนน่ะ ยังเหลือเวลาอีกหลายวันไปเที่ยวทะเลกันนะ”
“ค่ะปอยอยากไปทุกที่ที่มีฟองอยู่ข้างๆ”
คืนนี้พระจันทร์ช่างสวยงามเหลือเกินยิ่งมีคนที่เรารักนั้งอยู่ข้างๆแบบนี้มันช่างมีความสุขเหลือเกินไม่อยากจะคิดถึงอะไรอีกแล้วขอแค่วันนี้มีความสุขก็เพียงพอแล้วเธอไม่อยากที่จะคิดคาดหวังกับอะไรอีกต่อไปปล่อยให้มันเป็นไปตามที่ฟ้ากำหนด ปล่อยไปตามโชคชะตาแล้วกันเธอไม่อยากจะกังวลกับเรื่องที่ยังไม่เกิดขอเพียงวันนี้เธอได้อยู่กับคนที่เธอรักก็พอแล้ว
“คืนนี้พระจันทร์สวยจังเลยเนอะเค้าอยากนั้งดูพระจันทร์แบบนี้ทั้งคืนเลย”
“ไม่ได้นะค่ะตัวเองต้องพักผ่อนเยอะๆนะ”
“ก็ขอนอนตักตัวเองตรงนี้ได้ไหมค่ะ”
“ได้สิค่ะมา...มานอนตรงนี้เลยค่ะ”
ฟองพูดพลางตบลงที่ตักขาวๆของเธอปอยเอนตัวลงนอนตักคนรักเวลานี้เธอไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีที่ตอนนี้เธอมีฟองอยู่ข้างๆแต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้อยู่เคียงข้างฟองได้นานสักแค่ไหน

“รู้ไหมค่ะตอนที่ฟองหายไปปอยมานั้งดูพระจันทร์ทุกวันเลยปอยคิดถึงฟองตลอดเลยรู้ไหมค่ะ....คนใจร้ายไม่ยอมติดต่อปอยเลยเมลล์ก็ไม่ยอมตอบรู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหนที่ไม่ได้รู้เลยว่าคนที่เรารักเป็นตายร้ายดียังไง”
“ฟองขอโทษนะค่ะ ฟองอยากจะลองใจตัวเอง อยากจะพิสูทใจตัวเองว่าต้องการอะไรกันแน่ฟองไม่อยากทำให้ปอยต้องเสียใจไงค่ะ”
“ไม่รู้แหละ.....ใจร้ายที่สุดในโลกเลย”
“ฟองก็คิดถึงปอยนะค่ะ คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงความร่าเริงสดใส รู้ไหมว่าเวลาปอยยิ้มหัวเราะมัน น่ารักนะค่ะเวลาที่ฟองไม่สบายใจเรื่องอะไรมาพอฟองได้คุยกับปอยฟองก็ลืมเรื่องไม่สบายใจไปหมดเลย กลับมองเรื่องพวกนั้นเป็นเรื่องธรรมดา และก็แก้ปัญหาได้ตลอดเลยรู้ไหมค่ะว่าปอยมีความหมายกับฟองมากนะ”
เพียงแค่สบตาก็ไม่ต้องพูดอะไรอีกเลยสายตามันบ่งบอกความรู้สึกมันถ่ายทอดทุกสิ่งที่อยู่ภายในใจไปหมดแล้ว
ฟองก้มลงไปประทับจูบที่ริมฝีปากบางๆนั้นอย่างแผ่วเบา ปอยรับรสจูบนั้นอย่างดูดดื่มราวกับไวน์รสเลิศที่เธออยากจะกลืนกินให้หมดซะเดี๋ยวนี้


ตั้งแต่วันที่ฉันได้คุยเพียงครู่สองคนกับเธอครั้งก่อน
กลับมานอนครวญครางละเมอคอยพร่ำหาเธอเหมือนจะอ้อนวอน
เกิดอะไรขึ้นมาล่ะเออมันอยากรู้นัก เปลี่ยนฉันไปจากเดิม
โอ๊ย..
จะเป็นเพียงแววตาของเธอทั้งคู่ฉายมาสะกดหรือเปล่า
อาจเป็นดาวดวงใดใช้เธอมาหลอกเล่นกล เป็นไปไม่ได้
ออกจะงงคงเป็นเพราะเธอทำสับสน
โอ๊ยเดี๋ยวอยากรัก เดี๋ยวอยากลืม โอ๊ย..โอ๊ย
ทุกสิ่งเปลี่ยนไปเพราะเธอ
เธอทำให้ฉันรักเธอก่อนไม่อาจถอน
หัวใจมันคอยแอบๆ มองแบบซึ้งๆ
เธอทำให้ฉันหลงใจอ่อน นอนกอดหมอนทุกคืน
จะทนได้นานสักเท่าไรหากคิดถึง โอ๊ย..โอ๊ย
อยากจะกินกลืนเธอทั้งตัว ไม่อยากเหลือไว้ให้ใครได้กลิ่น
อยากได้ยินเพียงเสียงของเธอ เพรียกบอกรักเพ้อถึงฉันผู้เดียว
กดอารมณ์ทนไปไม่ไหวใจมันหวิววาบ ไม่เจอคงขาดใจโอ๊ย..โอ๊ยโอ่ย โอ๊ย..คิดถึงจังเธอ
“เพลงนี้จะเป็นเพลงของเราคิดถึงเค้าเมื่อไหร่ตัวเองฟังเพลงนี้นะค่ะ”
“จะฟังทำไมล่ะคิดถึงปอยก็ขับรถมาหาเลยดีกว่าเห็นหน้าก็หายคิดถึงแล้วเนอะ”
“เค้าหมายถึงเวลาที่เค้าไม่อยู่แล้วไงค่ะ”
“ตัวเองต้องอยู่กับเค้าอีกนานอาจจะเบื่อขี้หน้าเค้าก่อนก็ได้นะอย่าคิดแบบนี้อีกนะค่ะ”
เวลาแห่งความสุขมักอยู่กับเราเพียงไม่นาน คงเป็นเรื่องจริงที่ใครต่อใครเคยบอกไว้
“ที่รักตื่นได้แล้วค่ะ วันนี้เราจะไปเที่ยวทะเลกันนะ”
“ค่ะฟองค่ะปอยปวดท้องอีกแล้ว”
“ปวดมากไหมค่ะไปให้หมอดูอาการก่อนแล้วกันนะคะรอตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวฟองไปเอารถออกก่อนนะค่ะ”
“ไม่เอาปอยอยากไปทะเลกับฟองขอปอยไปทะเลก่อนได้ไหมค่ะนะปอยกลัวไปรพ.แล้วปอยจะไม่ได้ไปกับฟองอีกขอปอยไปกับฟองก่อนนะค่ะปอยไม่ปวดมากเท่าไหร่”
“ไหวแน่นะค่ะ”
“ไหวค่ะ”
ฟองอุ้มปอยมาเช็คตัวและแต่งตัวชุดโปรดของเธอวันนี้ปอยดูสดใสเหมือนวันแรกที่เจอกันแม้ว่าหน้าตาอาจจะดูโทรมไปนิด ฟองค่อยๆหวีผมยาวสลวยสีดำเงาของปอยให้เข้าทรงดูเหมาะกับชุดสบายๆ ฟองเองก็พร้อมแล้วในชุดทะมัดทะแมนตามสไตล์ของเธอ
“วันนี้ปอยสวยจังเลยค่ะ”
“สวยตรงไหนออกจะโทรม”
“สวยจะตายโทรมตรงไหนน่าฟัดชะมัดเลย”
“บ้า....ไปได้แล้วค่ะปอยอย่าเล่นน้ำทะเลจะแย่แล้ว”
“รอแปปนึงงนะค่ะเดี๋ยวฟองไปเอากล้องก่อนนะจะได้ถ่ายสาวสวยนางฟ้าของฟอง”
ฟองรีบวิ่งเข้าไปในห้องเพ่อหยิบกล้องตัวเก่งที่ไม่เคยอยู่ห่างเธอเลย ซึ่งกล้องตัวนี้ก็เคยเก็บภาพของปอยไปบ้างแล้ว
ฟองประคองปอยเดินลงมาข้างล่าง ด้วยกลัวปอยจะก้าวพลาดเธอไม่อยากประมาทกับสิ่งเล็กน้อยๆเพราะมันอาจจะนำพาเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันได้เหมือนกัน
“จะไปไหนกันสองสาวเนี่ยแต่งตัวซะสวยเลยลูก”
“ฟองจะพาปอยไปเที่ยวทะเลค่ะแม่ดีใจที่สุดเลย”
“ยังไม่ค่อยแข็งแรงเลยจะไปแล้วหรอลูกไม่รออีกสักพักหรอให้หายดีก่อนดีกว่าไหม”
“ไม่เอาอ่ะปอยหายแล้วค่ะแม่ให้ปอยไปนะค่ะมีฟองไปด้วยทั้งคนแม่ไม่ต้องห่วงนะค่ะ”
“ดื้อที่หนึ่งเลยลูกแม่อ่ะค่ะ”
ฟองพูดเสริมให้ปอยได้หันมาทำท่าค้อนขวับเข้าให้
“ก็เค้าไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อยอยากไปเล่นน้ำทะเลนะค่ะแม่ให้ปอยไปนะนะ”
“ก็ได้แต่ต้องดูแลตัวเองดีๆนะลูกสุขภาพหนูยังไม่ค่อยจะดีเลย”
“ค่ะแม่ปอยจะดูแลตัวเองดีๆค่ะ”
“เดี๋ยวฟองช่วยดูอีกคนค่ะแม่ไม่ต้องห่วงนะค่ะถ้าดื้อจะจับตีก้นลายเลยค่ะ”
“หือ....เค้าไม่ใช่เด็กนะ”
“ดื้อยิ่งกว่าเด็กอีกรู้ตัวไหมค่ะ”
“พอๆเลยสองคนนี้ไปทานข้าวเช้าก่อนลูก”
ภาพของครอบครัวที่มีความสุขปอยอยากจะให้มันเป็นแบบนี้ทุกวันแต่มันคงเป็นไปไม่ได้เดี๋ยวฟองก็ต้องกลับไปทำงาน เธออยากจะเก็บความสุขนี้ให้อยู่กับเธอตลอดไปให้นานเท่านาน
“ขับรถดีๆนะลูกอย่าขับให้มันเร็วนักล่ะฟองแม่ฝากปอยด้วยนะลูก”
“ค่ะแม่ฟองจะดูแลลูกสาวแม่เป็นอย่างดีค่ะ”
“ไปนะค่ะแม่เดี๋ยวปอยเล่นน้ำทะเลเพื่อแม่นะค่ะ”

การเดินทางได้เริ่มขึ้นแล้วเมื่อสิ้นเสียงรถ ที่แล่นไปไกลจากบ้านแล้วแม่ก็อดห่วงไม่ได้
ลูกสาวทั้งคนยิ่งไม่ค่อยสบายแบบนี้ยิ่งเป็นห่วงมากกว่าเดิมแต่ก็เบาใจไปบ้างเพราะมีฟองไปคอยดูแลลูกสาวเธอ
แม่รับรู้ทุกเรื่องของลูก ไม่ว่าลูกรักใครแม่ก็รักด้วยคนไหนที่ลูกเห็นว่าดีแม่ก็ว่าดีด้วย
เพราะฟองเองก็ไม่เคยทำตัวเหลวไหล และทั้งคู่ก็เป็นผู้ใหญ่แล้วจึงไม่ค่อยห่วงเรื่องคบหากัน

จากเส้นทางที่มีแต่ตึกลาบ้านช่องเริ่มเปลี่ยนเป็นต้มไม้ร่มรื่นขึ้นเรื่อยๆ
สองข้างทางขนาบไปด้วยต้มไม่ดอกไม้ น้อยใหญ่เต็มไปหมด
หลุดออกมาจากความวุ่นวายในสังคมเมืองนานแล้วสินะที่ปอยไม่ได้มาพักผ่อนต่างจังหวัดนานแล้ว
ตั้งแต่ที่เธอเริ่มทำงานก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะไปเที่ยวจ.ใกล้ๆเลย

“อากาศดีจังเลยค่ะฟอง”
ปอยมองออกไปนอกหน้าต่างมองวิวสองข้างทางที่หาดูไม่ได้จากกรุงเทพที่ใครก็เรียกว่าเมืองสวรรค์ 
ไม่รู้ว่าทำไมชีวิตคนเราถึงได้สั้นเพียงนี้ ต่อไปนี้อยากจะทำอะไร อยากบอกรักใคร
อย่าปล่อยให้เวลามันผ่านเลยไป เพราะเราไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าพรุ่งนี้เราจะมีโอกาสตื่นขึ้นมาบอกรักเค้าได้อีกหรือไม
อนาคตเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้  จงถามใจตัวเองว่าสิ่งที่ต้องการคืออะไร
ทำตามใจเราบ้างเพื่อไม่มีโอกาสได้ทำมัน
 ปอยไม่อยากจะนึกถึงอาการปวดท้องที่กำลังทำลายบรรยากาศตอนนี้เลย
แต่อาการมันก็ไม่ได้ทุเราลงไปบ้างเลย แต่ก็พยายามไม่แสดงอาการใดๆให้ฟองเห็น

โปรดติดตามตอนต่อไป....

นามปากกา : ยายแว่นใส