“ทำไมพูดจาแบบนี้ค่ะฟองไม่เคยอายที่เดินข้างๆคนที่ฟองรักหลอกนะ”
เพียงคำพูดสั้นๆง่ายๆแต่ช่างมีความหมายกับผู้หญิงตัวเล็กๆที่ต้องเจอแต่เรื่องเลวร้ายอย่างนี้ 
เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากปากคนรัก มันทำให้กระตุนต่อมน้ำตา ได้อย่างง่ายดาย
ไม่รู้ว่าถ้าเธอไม่มีฟองในวันนี้เธอจะเป็นอย่างไร คงสิ้นหวัง ท้อแท้กับชีวิตที่ต้องฝ่าฟันกับโรคร้ายเพียงลำพัง
 ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้ฟองได้เกิดมาเพื่อเธอ และขอเธอได้มีฟองเคียงข้างย่างนี้ตลอดไป

“ขอบคุณนะค่ะ ขอบคุณจริงๆ”
“อย่าลืมนะค่ะแต่งตัวให้สวยๆนะเย็นนี้เดี๋ยวเค้าไปรับ 6 โมงเย็นเจอกันนะค่ะ”
“ค่ะ คิดถึงนะ”
“เช่นกันค่ะแล้วเจอกันนะค่ะ”

วันนี้ฟองได้เตรียมเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ไว้สำหรับนางฟ้าของเธอ
 ฟองอยากที่จะทำให้ปอยรู้สึกไม่ได้แตกต่างไปจากคนอื่นๆ 
ในวันนี้จะต้องเป็นคืนที่พิเศษที่สุดสำหรับเธอกับปอย
เพราะตั้งแต่ปอยป่วยก็ไม่ยอมออกไปไหนมาไหนอีกเลย   
นานแล้วสินะที่เราไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกัน 2คน มีเรื่องราวมากมายที่ฟองอยากจะบอกปอยให้ได้รับรู้ไว้
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน ความรักที่เธอมีให้กับปอยไม่เคยที่จะลดน้อยลงไปเลย

ตั้งแต่วางสายจากฟอง ปอยก็แอบตื้นเต้นกับคืนนี้ที่ฟองบอกว่าจะมีเซอร์ไพรส์
เธออยากจะรู้เหลือเกินว่ามันคืออะไรกันนะ คืนนี้จะแต่งชุดไหนดี จะแต่งหน้ายังไง
รู้สึกเหมือนครั้งที่นัดเจอฟองครั้งแรก เธอยังจำได้ดี วันที่เห็นฟองครั้งแรก
และเข้าใจผิดว่าฟองมีแฟนแล้วยังจะมาโกหกเธออีกวันนั้นปอยโกรธมาก
รู้สึกเหมือนตัวเองโง่ให้เค้ามาหลอกได้แต่จริงๆแล้วคนนั้นก็คือเพื่อนสนิทของฟองเท่านั้น
หวนนึกถึงวันแรกที่เราได้คุยกันได้เจอกันครั้งแรกแล้วก็อดขำไม่ได้
ไม่รู้ว่าเพราะโชคชะตาหรือจะเป็นพรหมลิขิตอะไรก็ตาม 
ที่ทำให้เธอได้เจอกับฟอง แต่เธออยากจะขอบคุณสิ่งนั้นที่ผลักดันให้เราสองคนได้เจอกัน
และรักกันแบบนี้แม้ว่าอนาคตต้องจากฟองไปอย่างชั่วชีวิตเธอก็ไม่เสียใจอีกแล้ว
เพราะแค่นี้ที่ฟองมีให้กับเธอตลอดมากมันทำให้ปอยไม่รู้สึกต้องการอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้วแค่นี้

>>มันมากมายเหลือเกิน<<

เสียงรถคุ้นหูเคลื่อนมาหยุดบริเวณหน้าบ้าน คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฟอง
ปอยเช็คความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้งก่อนจะออกจากห้อง

ฟองลงรถมาพร้อมกับกุหลาบสีขาวช่อโตที่คนซื้อตั้งใจเลือกเพื่อเธอคนเดี่ยว
 ฟองเดินเข้าไปในบ้านพร้อมๆกับปอยเองก็เดินลงมาจากบันไดภาพที่ฟองเห็นเธอไม่แน่ใจ

ว่าเป็นมนุษย์ธรรมดาหรือว่านางฟ้ากันแน่ ชุดเดรสสั้นสีขาวสะอาดตาผ้าพริ้งไหวตามแรงลมดีไซน์
ได้เข้ากับคนใส่เหลือเกินหน้าเรียว  ดวงตากลมโตที่เคยสดใส เธอชอบมองมันเหลือเกิน 
ปอยค่อยๆเดินลงมาจากข้างบน

ฟองยืนรอเธอด้วยช่อกุหลาบขาวช่อใหญ่
ที่สวยเหลือเกินแต่คนเบื้องหลังช่อกุหลาบที่ยืนเท่ด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลอ่อน
ผมซอยสั้นละบ่าสีน้ำตาลเซ็ตเหมือนไม่ได้ตั้งใจแต่ช่างเข้ากับรูปหน้าขาวๆริมฝีปากเรียวบางสีอมชมพูเหลือเกิน

“รู้ไหมค่ะว่าวันนี้ปอยสวยมากเลย”
“ตัวเองก็เท่เป็นบ้าเลยนะ”
“ไปกันหรือยังค่ะเจ้าหญิง”
“พร้อมจะไปได้เลยค่ะเจ้าชายเพราะว่าเจ้าหญิงหิวแล้วอ่ะ”
ฟองโค้งผายมือออก
“ว่าแต่จะพาปอยไปไหนค่ะเนี่ยยังไม่รู้เลยอ่ะบอกหน่อยนะ”
“ไม่ได้ค่ะบอกแล้วจะเซอร์ไพร์สได้ไงอ่ะค่ะ”
“ก็เค้าอยากรู้นี่ค่ะบอกหน่อยนะนิดนึง”
“ไม่ได้ค่ะอดใจรอนะค่ะเจ้าหญิง”
ฟองเดินจูงมือปอยมายังรถมาสด้า 3 ที่ฟองรักไม่แพ้กับที่รักปอยเลยก็ว่าได้
“ตัวเองหลับตาสิค่ะ”
ฟองบอกปอยก่อนที่จะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา
“จะปิดตาปอยด้วยหรอค่ะเนี่ยมันจะตื่นเต้นไปไหมค่ะ”
“เอาน่าแปปเดี่ยวนะค่ะหลับตาเร็วๆสิค่ะ”
ปอยหลับตาลงอย่างว่าง่าย ไม่รู้ว่าเซอร์ไพร์สของฟองมันคืออะไรกันนะ

ตลอดทางฟองก็ชวนปอยคุยไปเรื่อยโดยที่ยังปิดตาปอยอยู่ด้วย
ฟองขับรถไปตามเส้นทางที่เธอคุ้นเคย วันนี้การจราจรค่อนข้างติดขัดเพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์
หลายคนจึงเลือกที่จะไปพักผ่อนก่อนกลับบ้าน ร้านอาหารตามสองข้างถนนเริ่มคึกคักขึ้น
เมื่อมีผู้คนเลิกงานออกมาแวะหาอะไรทาน

“จะถึงหรือยังค่ะเนี่ยปอยอยากแกะผ้าออกแล้วนะ”
“ไม่ได้นะค่ะเจ้าหญิงอย่าขี้โกงนะเดี๋ยวจะถึงแล้วค่ะเนี่ย”
ปอยทำท่าจะเปิดผ้าผูกตาออกแต่ก็ต้องหยุดด้วยมือเรียวๆของฟองมาจับไว้ไม่ให้แกะ
รถเลี้ยวเข้าสู้ลานจอดรถ
ฟองดับเครื่องยนต์พร้อมกับเดินมาเปิดประตูให้ปอยฟองจูงมือปอยเดินสู้ร้านที่เธอคุ้นเคยดี
ฟองเดินนำปอยมายังโต๊ะที่เธอเตรียมไว้
 เสียงเพลงภายในร้านบ่งบอกว่าตอนนี้เธอคงอยู่ในร้านอาหารที่ไหนสักแห่ง
 แต่ไม่รู้ว่าเป็นที่ไหนอยากจะแกะผ้าปิดตาออกเหลือเกินอยากจะรู้ว่าฟองพาเธอมาที่ไหนกันแน่นะ
เสียงเพลงเงียบไป ชั่วขณะเดี่ยวกันก็มีเสียงดนตรีเพลง...................

Some people live for the fortune
Some people live just for the fame
Some people live for the power yeah
Some people live just to play the game
Some people think that the physical things
Define what's within
I've been there before
But that life's a bore
So full of the superficial

Some people want it all
But I don't want nothing at all
If it ain't you baby
If I ain't got you baby
Some people want diamond rings
Some just want everything
But everything means nothing
If I ain't got you

Some people search for a fountain
Promises forever young
Some people need three dozen roses
And that's the only way to prove you love them

And in a world on a silver platter
And wondering what it means
No one to share, no one who truly cares for me

Some people want it all
But I don't want nothing at all
If it ain't you baby
If I ain't got you baby
Some people want diamond rings
Some just want everything
But everything means nothing
If I ain't got you

Some people want it all
But I don't want nothing at all
If it ain't you baby
If I ain't got you baby
Some people want diamond rings
Some just want everything
But everything means nothing
If I ain't got you

If I ain't got you with me baby
Nothing in this whole wide world don't mean a thing
If I ain't got you with me baby

“เพลงนี้มอบให้เจ้าหญิงของคืนนี้นะค่ะ”
เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหู  ผ้าปิดตาถูกเปิดออก   
ภาพที่เห็นทำเอาน้ำตาของปอยไหลรินออกมาด้วยความดีใจตื้นตัน
และอะไรอีกมากมาย โต๊ะอาหารที่ตกแต่งอย่างสวยงาม  ภายในร้านอาหาร
 ร้านที่ฟองพาเธอมาครั้งแรกที่เจอกันร้านที่ฟองเป็นคนตกแต่งเองทั้งหมดตอนนี้ภายในร้านทีเพียงเธอแค่สองคนเท่านั้น 
รอบๆร้านมีรูปของปอยที่ฟองเคยถ่ายไว้ตกแต่งอยู่คู่กับกุหลาบขาวที่ปอยชอบอยู่ทั่วภายในร้าน
 รูปทุกรูปคือฝืมือการถ่ายของฟองบางรูปก็ถ่ายตอนที่เธอไม่รู้ตัว 
ปอยมองภาพแต่ละภาพ เสียงเพลงยังคงดังก้อง 
ช่างเป็นเซอร์ไพร์สที่ทำเธอประใจเหลือเกินและเธอจะจดจำมันจนวินาทีสุดท้าย
***ของลมหายใจ***

ตอนจบ

นามปากกา : ยายแว่นใส